Roos van Erkel - Overnachting

De tournee van Indecent Proposal is begonnen. Tot eind januari zijn we te zien in theaters in ongeveer elke uithoek van het land. Dat betekent dat ik de komende maanden, naast in de wondere wereld van pluche en applaus, zal verkeren in de grijze wereld van bus en snelweg. Ik heb gelukkig een enorme voorliefde voor het leven on the road. Zo heb ik me dikwijls verbaasd over hoe groot en weids het land eigenlijk is, me gebogen over het vraagstuk 'zijn windmolens landschapsvervuiling?', me afgevraagd waarom je Beesd met een -d schrijft en me verheugd op de dag dat we allemaal in elektrische auto's rijden. 

Maar het tourleven wordt pas echt rock 'n' roll als er na het spelen in een verre plaats een overnachting volgt in een Hollands hotel. Dat maakt voor mij de asfalt-romantiek compleet. Vaak wordt er gekozen voor een praktisch hotel langs de snelweg of een authentiek hotel aan het grote plein in de verre plaats. In zo'n hotel krijg ik altijd het gevoel dat de tijd stilstaat. Wie zijn die mensen in de lobby? Waarom is het zo druk? Wat voor zaken worden hier gedaan? Welke feestjes worden hier gevierd? Want voor wie dacht dat de shit aan was in de allernieuwste gin-tonic-lounge in hartje Mokum, wacht maar tot je geproefd hebt van het sfeertje in de hotellounge van het Van der Valk te Assen.

Dat genoegen hadden mijn collega's en ik afgelopen week. Terwijl de barjongen om aan onze bitterbalbehoefte tegemoet te komen tóch nog snel het vet aanzet, wachten wij op de mannen van de techniek. Als zij eenmaal aangeschoven zijn beginnen we met z'n allen aan een weergaloos potje Namenspel. Op het moment dat ik zwetend en snackend Gerrit Zalm sta uit te beelden word ik afgeleid door een kalende meneer die van zijn barkruk gesprongen is en met hart en ziel 'Non, je ne regrette rien' begint te playbacken. Hij beweegt Piaf-achtig met zijn armen en doet zijn ogen dicht bij de extra gevoelige stukjes. Ik gun hem zijn podium, het is goed als mensen zich zo nu en dan laten gaan en aan hun innerlijkheden vorm weten te geven. Gerrit Zalm wordt niet geraden, want ik zit in het team met iemand die in 1998 is geboren. Paars was voor zijn tijd. Als de avond ten einde is en de winnaar van het Namenspel gelauwerd, blijven we in de gang nog even steken voor een potje tafelvoetbal. Mijn collega's doen ondanks hun moeheid hun uiterste best, want ze willen 'niet verliezen van een meisje'. 

Als ik de volgende ochtend voor een tweede keer richting het ontbijtbuffet loop, zie ik de Piaf-imitator aan een tafeltje zitten. We begroeten elkaar even kort. Hij heeft de poffertjes genomen, zie ik. Het lijkt erop dat hij nergens spijt van heeft. 

Roos van Erkel

Voor de speellijst en meer informatie over de voorstelling klik hier

 

Foto's

© 2017 De Graaf & Cornelissen Entertainment